วันนี้..

มีเรื่องราวมากมาย

ทดสอบ,เรียกร้องความเข้มแข็ง

ฉันนั่งมองชีวิต

บัดนี้..ฉันเป็นอิสระ

ที่จะลุกขึ้นยืนและเดิน

กับเงาของตนเอง

ชีวิตช่างแสนสั้น

ความสูญเสียครั้งที่ยิ่งใหญ่

กลายเป็นจุดเริ่มต้น.

ลมหนาว..หนาวสะท้าน

ไม่มีซึ่งจุดหมายปลายทาง

เพียงเดินไปกับเธอ

ดวงจันทร์ตามมาข้างหลัง..

บนชิงช้าในเงาสลัวใต้ต้นสนโบราณ

ดอกราตรีส่งกลิ่นหอมเศร้าโชยมาจากที่ไหนสักแห่ง

ฉันแหงนมองจันทร์กระจ่างฟ้า

ค่ำคืนนี้ไม่มีดวงดาว

ไม่มีดาวสักดวงที่จะกระพริบตาให้ฉัน

ลมหนาวพัดทิวสนวู่หวิว

ดอกราตรีส่งกลิ่นหอมเศร้า

ฉันร้องเพลงของความป่วยไข้ขณะที่ชิงช้ากวัดไกว

และเดินบนพื้นทรายที่เงาของฉันทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

ไกลออกไปมีแต่เงาตะคุ่มอันน่าหวั่นหวาด

กระนั้น..สองมือของฉันบรรจบกัน

เป็ดอ้าปากผงาบๆ นกกางปีกโผบิน

ยังมีเงาของหมาจิ้งจอกแยกเขี้ยวอ้าปากกว้างซึ่งทำให้ฉันฝันร้าย

คงเพราะเช่นนี้ ฉันจึงไม่ได้ยิ้ม

จริงหรือที่วัยเยาว์ซ่อนอยู่ในหัวใจของเรา

ความสดใส ความฝัน ความหวัง หรือความวู่วาม

ดอกราตรีส่งกลิ่นหอมเศร้าโชยมาจากที่ไหนสักแห่ง

คลื่นลูกโตถาโถมมาสู่ฉัน

ฉันออกวิ่งสุดฝีเท้าไปบนทรายนุ่มชื้น

อดีตผ่านไปไม่หวลคืน ความเศร้าและความอ่อนแอ

ฉันวิ่งไปข้างหน้า..

ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง…

แม้กระทั่งดวงจันทร์