ขอใจ

เพลิงมอดเป็นขี้เถ้า

ระบมด้วยพิษไข้ผ่าวร้อน

ขอชาอุ่นสักถ้วย

ชื้นน้ำค้างใกล้รุ่ง

รอแสงตะวันอุ่นนกกา

ขอเอนซบไหล่กว้าง

สิ , เคลื่อนคล้อยโมงยาม

คืนหนาวดาวหล่นจันทร์ลับ

ขอหลับฝันฟังกล่อม

แสงตะวันใต้เมฆ

ผีเสื้อบินเหนือทุ่งดอกไม้

ขอภาพวาดแผ่นใหม่.

บ้า..

ไฟสีเหลืองซีดเซียวสองฟากถนน

ลมหนาวแทรกเข้าไปในทรวงอก

ขณะภาระะร่วงหลุดจากบ่า

เหลือแค่บ้าหอบฟาง..

ไม่นานแผ่นฟ้าจะเรื่อเรือง

ไฟสีเหลืองจะดับลง

แต่..ฉันยืนงงตรงทางแยกแปลกเปลี่ยว

……………….

เถิด..หลับไหล

ทิ้งให้ฉัน ร้องไห้ ยิ้ม หัวเราะ เหลียวหา...

เถิดหลับฝัน

ทิ้งให้ฉันร่ายรำ..

กับรักอันเลื่อนลอย....

นับหนึ่งถึงสิบ ถึงพัน

.....

อย่านึกว่าฉันจะไม่คอย.