วันอังคารที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2552

วันนี้..


มีเรื่องราวมากมาย

ทดสอบ,เรียกร้องความเข้มแข็ง

ฉันนั่งมองชีวิต


บัดนี้..ฉันเป็นอิสระ

ที่จะลุกขึ้นยืนและเดิน

กับเงาของตนเอง


ชีวิตช่างแสนสั้น

ความสูญเสียครั้งที่ยิ่งใหญ่

กลายเป็นจุดเริ่มต้น.


ลมหนาว..หนาวสะท้าน

ไม่มีซึ่งจุดหมายปลายทาง

เพียงเดินไปกับเธอ


ดวงจันทร์ตามมาข้างหลัง..


บนชิงช้าในเงาสลัวใต้ต้นสนโบราณ

ดอกราตรีส่งกลิ่นหอมเศร้าโชยมาจากที่ไหนสักแห่ง

ฉันแหงนมองจันทร์กระจ่างฟ้า

ค่ำคืนนี้ไม่มีดวงดาว

ไม่มีดาวสักดวงที่จะกระพริบตาให้ฉัน


ลมหนาวพัดทิวสนวู่หวิว

ดอกราตรีส่งกลิ่นหอมเศร้า

ฉันร้องเพลงของความป่วยไข้ขณะที่ชิงช้ากวัดไกว

และเดินบนพื้นทรายที่เงาของฉันทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

ไกลออกไปมีแต่เงาตะคุ่มอันน่าหวั่นหวาด

กระนั้น..สองมือของฉันบรรจบกัน

เป็ดอ้าปากผงาบๆ นกกางปีกโผบิน

ยังมีเงาของหมาจิ้งจอกแยกเขี้ยวอ้าปากกว้างซึ่งทำให้ฉันฝันร้าย

คงเพราะเช่นนี้ ฉันจึงไม่ได้ยิ้ม


จริงหรือที่วัยเยาว์ซ่อนอยู่ในหัวใจของเรา

ความสดใส ความฝัน ความหวัง หรือความวู่วาม


ดอกราตรีส่งกลิ่นหอมเศร้าโชยมาจากที่ไหนสักแห่ง

คลื่นลูกโตถาโถมมาสู่ฉัน

ฉันออกวิ่งสุดฝีเท้าไปบนทรายนุ่มชื้น

อดีตผ่านไปไม่หวลคืน ความเศร้าและความอ่อนแอ


ฉันวิ่งไปข้างหน้า..

ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง

แม้กระทั่งดวงจันทร์

วันจันทร์ที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

ขอใจ


เพลิงมอดเป็นขี้เถ้า

ระบมด้วยพิษไข้ผ่าวร้อน

ขอชาอุ่นสักถ้วย


ชื้นน้ำค้างใกล้รุ่ง

รอแสงตะวันอุ่นนกกา

ขอเอนซบไหล่กว้าง


สิ , เคลื่อนคล้อยโมงยาม

คืนหนาวดาวหล่นจันทร์ลับ

ขอหลับฝันฟังกล่อม


แสงตะวันใต้เมฆ

ผีเสื้อบินเหนือทุ่งดอกไม้

ขอภาพวาดแผ่นใหม่.

บ้า..



ไฟสีเหลืองซีดเซียวสองฟากถนน

ลมหนาวแทรกเข้าไปในทรวงอก

ขณะภาระะร่วงหลุดจากบ่า

เหลือแค่บ้าหอบฟาง..

ไม่นานแผ่นฟ้าจะเรื่อเรือง

ไฟสีเหลืองจะดับลง

แต่..ฉันยืนงงตรงทางแยกแปลกเปลี่ยว

……………….

เถิด..หลับไหล

ทิ้งให้ฉัน ร้องไห้ ยิ้ม หัวเราะ เหลียวหา...

เถิดหลับฝัน

ทิ้งให้ฉันร่ายรำ..

กับรักอันเลื่อนลอย....

นับหนึ่งถึงสิบ ถึงพัน

.....

อย่านึกว่าฉันจะไม่คอย.

วันอาทิตย์ที่ 4 ตุลาคม พ.ศ. 2552

เธอจะรักฉันไหม..?



หมู่เมฆ สีของฟากฟ้า

สายลม หรือผีเสื้อ

ฉันลืมไปหมดแล้วล่ะ

แต่เมื่อเธอมาใกล้ฉันก็ได้กลิ่นฝน

ฉันลุกขึ้นและสูดหายใจ

ใส่ชุดสีเขียวขจี แล้วเต้นรำ

ความทรงจำของฉันกลับมาแล้วล่ะ

บทกวี เสียงเพลง

ดวงดาว หรือเสียงถอนใจ

เธอจะรักฉันไหม ?

ฉันเป็นต้นไม้

งอกงามด้วยความเสน่หา

เธอจะรักฉันไหม ?

…………………..